ڼول ملګری مطلبی نه درځمه لارو ته مي مه ګوره. دا ځل مي اوږده اراده کړې ده یار د لاسه ونیسه او خپل یه کړه هر څه قسمتونو کې څوک نه ګوري خيال دې ولې دومره ښۀ دے ستا خو عمر دومره نۀ دے غورځومه په کښې کاڼي زړۀ مې ټول اوبه اوبه دے شړق باران پرې را ورېږي ڼول ملګری مطلبی لېونے په کښې ويده دے د مرۍ نۀ مې تاو شوے