كلمات راشه پر زړه مې لاس راکیږده

راشه پر زړه مې لاس راکیږده
تل روان پر کږه لاره د باطل یم.
زما لویه ګناه دا ده چې جاهل یم.
لا تر اوسه د بغداد د پیر مرید یم.
لا هماغسې نادان په هغه دید یم.
راشه پر زړه مې لاس راکیږده
پیړۍ وشوي چې د خدای دربار ته ژاړم.
د ی-ه-و-د-و تباهي ورڅخه غواړم
اوس چې پاڅېږمه نو کيږدمه په زړه لاسونه
ستا جودايى رانه تاو کړي دي پاخه لاسونه
اخير به ما په داده مـ.ـړ کړې ړنګې بنګې جينۍ
چې خوځوې راته هر وخت له ديواله لاسونه
ژونده پوښتۍ به دې ما ټولې ماتې کړې وې خو
ژونده له تا نه که مې چيرته تاويده لاسونه