یو وخت به وی ځلنده څراغه دنیا ډکه له غباره بې له تا به پاتې په پېچومو یم په باره زه به دې امساء یم ته وهه راسره لاره ما له دعا پرې نه ږدې چې ورک به شمه پلاره یو وخت به وی زه خو ستا د نیمو شپو په ویښه دعا پایم ما د ښاپېرو جامې اغوستې په هوا یم هر څو که له خپله ځانه ورک او ناپیدا یم ته چې ایله مُسک شې زه به چیغې کړم چې دا یم یه زما د مینې د سندرو یکه زاره ما له دعا پرې نه ږدې چې ورک به شمه پلار