زموږ په کور باندی جاپه وه ندګي که کاڼه وای ما ماتوله د وجود له کور مې ایسته وارَوله او که پاڼه وای که، ه ر څو قېمتي وای ستا په مخ ک ې مې په س ره اور سوزوله که ډالر غوندې پی سه هم وای لالیه ما څیرله ما ټوټه، ټوټه کوله خو افسوس چې زندګي د جبر نوم دی بس که بده ده که ښ ه جبرانوم به خودکشي خو راته خدا ی حرامه کړې ته که شته یې او ک ه نه جبرانوم به لکه شوخ مېلم ه ماشوم چ ې هر څه کاندي په سړه، سړه س ینه جبرانوم ب