كلمات خیر البشره درود
خیر البشره درود
حالاتو کې ځوان
شوم، سړی شوم…
پهٔ فکر کې مې دا ع
نوان ژور پروت دی، نهٔ ځي. کله، کله د خپل زړهٔ
ومنم،
د مینې، عشق، ژوند…
د یوې بلې موضوع لمن
ونیسم، خو لهٔ ګوت
و مې وښوېیږي، خ
یال حماسي شعر را کړي. »
مفتون کله، کله شعر ته
مورچې پهٔ نظر ه
م کتلي دی، لکه م
ولیت یې چې ګڼي، د
لفظونو ګوزارونه یې ک
ړي دي، خو د
ی شاعر و. سند
ریز پوست زړهٔ یې لرل
و، د مینې شوخې ترانې ی
ې زده وې، خو چې وخت
پر اغزنو لارو بوت، د یو
بل ماحول مېلمه شو. د ه
مغهٔ ماحول انځور
ګر شو. لهٔ بې
وسۍ یې د خپلو کیف
یتونو او خیالونو اظهار ه
م و نکړ، خو دومر
ه ګیله یې زده وه چې:
در نه غونډ بهٔ لوګی
شوای وای جانانه
خوی لرم د سپیلن
ي خو بې وسي ده
د پردي وطن پرد
ۍ سپورې خبرې
دا مې کله زړهٔ من
ي خو بې وسي ده
خو بیرته پهٔ دې ډاډه
و چې همدې ترخ
و، یې شعر خوږ کړ: