مکوه پریاد زمونږ مینځ کې د ډیوې هم آخیري سلګۍ د ژوند وې په ما اوښکې وې را ماتې له تا هم غزل نیمګړی ارمانونه په سلګو وو هم د هیلو مرۍ ناستې ها له شنو او سرو بنګړو مې ښکاریدې ټپې وې هیرې هم د ستا له زولنو نه وه د شرنګ لکه ساه لوتې له مجال او امکان ورکه هره لاره هره چاره زما او ستا اوله شپه وه د ژوندون آخیره شپه شوه