د مرګی خوب بیلتونه راشه ستړی مه شې زړه مې پښتون دی میلمه نه خفه کوینه څومره سپیڅلی منافق یم د زړه دردونه پ ه خندا کی تيرومه وارخطا، وارخطا ځکه ورته ګورم کور یې وران څه چې غټ يږي ښکلي کيږی دا ستا د سترګو ګوزار می خوړلی لږ یې درپوکه څوک دی نه ازاره وینه