كلمات ګل راسره وږړل
ګل راسره وږړل
هر څه روان وو تر خپل حده پورې
په تیره ورځ به پښیمانه نه وو
دومره نا توانه او ب
ې ځانه نه وو
دنیا په لاس کې ر
ا نیولی شو خو
بیا مو هم زړه تنګ
ون را کم نشولو
د ژوند له دوم
ره امکاناتو سره
چیرته ارام له م
ونږه غم نشولو
منم چې ژوند د زغم
په زور کیږي خو
ځینې وخت ستړی ش
ي له ژونده سړی
کله مې دې
حد ته را ورسوي
چې هیڅ بیان
د هغه حال نشمه
له ډیره درده کړم
خاموشه چیغې
د اوښکو ډنډ د ز
ړه دننه جوړ کم
او داسې ووا
یم په وچه مرۍ
نور به له ستړو ه
یلو لاس واخلمه
نور به له ستړو هی
لو لاس واخلمه