لالیه ستا په جدایی مات مې راوړ د یزید لۀ زمانې زړۀ بار د عِشق وړم پۀ ذرې ذرې ذرې زړۀ لالیه ستا په جدایی د پښتو خاطر یې پرېښود د مزاج غم زۀ ولاړ یم خو روان دی درپسې زړۀ دا سړی د چا په سترګو کې ناروغ ښه مه يې ښه کړې مه یې لاره ورته ښايه لالیه ستا په جدایی مات مې راوړ د یزید لۀ زمانې زړۀ درده زړه ته مې یو کیف احساسومه دا بشر دغسې ستایه ستایه ستایه