ورانه زندګی پۀ تورو غرو رانه پنا یې پۀ زړۀ سنګینه یاره خوب څنګه درځینه په نوم یې زه بدنامه ګرځم لالی چې بله خوښوي دله به وینه لاس يې اتلس ځايه مات شه که څوک به ګوتې د لالي په وجود ږدينه په ځان ماین حلک ویده دي په بل ویده حلکو ته نه ورځي خوبونه چې یې نیکي له لاسه نشي هغو ته مال خدای د کارون ورکړی وینه