د عشاقو کاروان یوه ورځ چا له ملا نصرالدین وپوښتل: «ملا صیب، ته تل بو خت او ستړی یې، ولې دوم ره زحمت باسې؟» ملا صیب موس ک شو او ویې ویل: «یو وخت ژوند دومره را تنګ کړم چې د خپلوانو مرستې ته مې اړتیا شوه، خو د حیرانۍ ځای وو… هر یو دومره مصروف و، لکه زه چې اوس یم!