ته می روح تتی ځان یی بلا دې واخلم په بلا باندې پوهېږې که نه چې زما د لاس د کرښو نه بهر دی زه یو داسې سړی یار ګڼم لګیا یم ته می روح تتی ځان یی هېروه مې په ډاډه زړه ګیله نشته زه له خپله یاده هم وځم لګیا یم عالمه یو تر بل ځارېږئ ته می روح تتی ځان یی دنیا د غم ټالۍ وهي ورانه به شینه