نن په عمر احسان دی د کبرجنو سترګو زور دی کرلي ځمکې مې پریږدم له کلي ځمه په کور دې يو ګز واوره وشه لږه ګرمي وه تا له غېږې بېله کړمه ياري دې ونکړه جانانه هسې دې زه کلي کې ټيټې سترګې کړمه ورځه، ورځه تر غرونو واوړه موږ د کم اصلو خلکو نۀ کړو ارمانونه اندیښنو جګ غرونه اوبه کړل سلام دې ماته وي په پښو ولاړه یمه بیا چې راځمه ژوند به تېر وي څوک به مې هېر وي چا به زه هېر کړی يم