بیا ای ساقی بیا ای ساقی ز هجرت گله دارم جدا از رویت ز تار مویت به پا سلسله دارم ز خاکستر من بوی محبت می آید ز خندیدن گل نغمه ی حسرت می آید ز شب تا به سحر شمع وجودم گر سوزد نه پروانه ی به من بر سر غیرت می آید تویی فتنه و من فتنه بر آن چشم سیاهت بلایی تو و من غیر بلا از تو نخواهم پناهم ندهد او ز چه در سایه زلفش خدایا تو پناهی و الهی تو گواهم