يومي ستاجنازه خاوروته سپارله پلار مې په ژون د وهلی نه یم سپېرۀ نصیب مې په مخ ه ره ورځ وهینه اوس مې د زړۀ رضاګۍ نشته لالی دې لارې بدلوي چ ې هر خوا ځینه عمر د سپي ر اباندې تېر شو سوال او ځواب به د سړ ي رانه کوینه دیواله ټینګ ه تکیه راکړه زۀ د بې ننګو له تک یو لویدلی یمه دومره خاموشي میس ج کې مه لیکه ځان باندې ګمان مې د کاڼه راځي مه وایه چې ستړی یې ویده شه ته خوب له تانه مخکې ماته نه راځي