جانان و طن زه يم د ژوند په ه ر موسم يواځې سحر يواځې م اښام هم يواځې مينه وه دواړو په شريکه کړې چې رښتيني شوه زه شوم ګرم يواځې راسره هیڅوک پ کې پل نه وهي ستا د غمونو پېټ ي وړم يواځې بل هیڅوک نه وو ست ا د کور په لاره زه به تر څو پور ې درتلم يواځې زه بلې نه وايم پ ه هر يو فرمان خپلې هم دې سرک شۍ کړم يواځې زه د خوشحال باب ا په پل روان يم زه په خونخوارو لارو ځم يواځې اوسم د لوی پېښور ښار په مينځ کې ولې بیا هم زي اره زه يم يواځې