نور درنه وړی می هدیری په لور سپرلیه ستا پهٔ هجر کې رن ګین زما غزل شو د تریخ خزان پهٔ غېږه کې شیر ین زما غزل شو مفتونه چې وخت کله زهرجن خاطرات را کړل نو پس لهٔ هغې خوږ لکه ګبین زما غزل شو کله، کله یې داس ې باغي لهجه را ، چې یوازې شا عر یې ویلی شي: زهٔ د همغهٔ وخت ارمان کومه چې مې ګناه او تقوا نه پېژنده کهٔ مې جنون بدرګه شوی نه وای ما خړه پړه ص حرا نه پېژنده زهٔ ځکه ټولې دنیا وپېژندم چې ما دا ټول ه دنیا نه پېژانده