خوږی مورجانی یی نری نری ګل په شان اینجل هی سترګی می سری وینی ترڅاڅی ما ټوله شپه له غمه ستا ژړلی دینه څنګه یې زه درنه واده کړم، مور ته دي وایه چې بنګړي درواچوینه نور خـو په مینه محبت باندې زه نه پوهېږم که ګرانښت جرم شي په تا به جهنم ته ځمه پیره هغه توری مـــی اوس ن لګـــی پیره اوس په شنو سترګو مئین یمه د بل وطن په مئيرو ورکه د مور نازکه غم د تکه زیړه کړمه