سبق ده مینی سپرلیه ستا پهٔ هجر کې رن ګین زما غزل شو د تریخ خزان پهٔ غېږه کې شی رین زما غزل شو مفتونه چې وخت کله زهرجن خ اطرات را کړل نو پس لهٔ هغې خوږ لکه ګ بین زما غزل ش کله، کله یې داسې باغ ي لهجه را و ړې، چې یوازې شاعر ی ې ویلی شي: زهٔ د همغهٔ وخت ارمان کومه چې مې ګناه او تقوا نه پېژنده کهٔ مې جنون بدرګ ه شوی نه وای ما خړه پړه ص حرا نه پېژنده زهٔ ځکه ټولې دنیا وپېژندم چې ما دا ټوله دن یا نه پېژانده