كلمات غمه بس ده

غمه بس ده
مر به له غرونو، نه غورځېږي کله
مزل د ستړو به لنډېږي کله
غمه بس ده
ته به له ما په کوم انداز تللی یې
هغه صحنه مې نه یادېږي کله!
غمه بس ده
ما د خپل ذات د مینې رنګ درکړی
ستا په رګو کې به خورېږي کله
غمه بس ده
د الفتونو دعوېدار راغلي
دی به محفل ته رارسېږي کله
غمه بس ده
زه خو پرې ناز د خپلې مینې کوم
هغه په ما باندې نازېږي کله
غمه بس ده
تمیمه هېر به یې کړم ورو، ورو مګر
د زخم داغ به مې جوړېږي کل
ته خو پرادي ماښام ته کېناستې دودونه کوې
زه به مې زنې ته د کوم زیارت کيسې لټووم
زما په حال باندې دې نه سوزېږي نه دې ژاړي
که هديرو کې غرغړې کړم که ايرې لټووم
زما په سترګو پسې درده زیاتي مه توېږه
نه دې رانجه راټولوم نه دې آئینې لټووم