یاران می وپیږندل زه کله ښیرې نکوم خو نن یې کوم؛ دا پښتنې نج ونې او هلک ان چې ټیک ټ اک کې د څو روپیو یا شهرت په خاطر خپل عزت او حیا لیلاموي، زموږ د دین او ژبې بې قدري کوي، الله مو په داسې عذاب اخته که چې په ټوله ن ړۍ مو م ثال پاتې شي. پۀ ما دې تل ګمان کاؤه ګمان دې نۀ پېژندۀ مدام دې خپل تاو ان کاؤه تاوا ن دې نۀ پېژندۀ حالاتو داسې و و تړلي در ته زړۀ او نظر د خپلې مين ې ليونی جانا ن دې نۀ پیژند