راشه مهاجره چې د حسن مثال نه لري جهان کې له ښايست نه پوره پيغلې پښتنې دي زلفی می ټینګی لاس کی نیسه د بد نصیبو یاری تل ده لاسه ځینه ته خانده خانده ستا مزې دي ما دې ازل برخې سپېر ې راغلي دينه په تا مې غم کله پیرزو ده بی غمه یاره ښیرې خپل ځانته کومه ته به مې کله کله ياد کړې زه دې په زړه پورې ګنډلی ګرځومه ټیکري مې نښه د پښتو ده که سر مې ځي ټیکري به نه لري کومه په جنازه کی مې شریک شه چی د لحد مړې پیغور نراکوینه