پیغلی په لاروکی ګلونه وهی سپینی مرغی ورته چاپونه وهی د بل وطن په مئيرو ورکه د مور نازکه غم د تکه زیړه کړمه نوري ښېرې به درته نه کړم دومره خفه شې لکه ﺯ ه چي څومره يمه شراب راسره نشته تش جا مونه می ساتلی دی ته خو بی وفا شوی ستا ی ادونه می ساتلی دی نه به چرسی ده چرسو واوړي نه به عاشق د معشوقې واخلي لاسونه خدایه زما جانان زما کړی که زما نشی بیا دی توری خاوری شینه