ستا تیری سترګی تاته د زړه ســـرکه زړګـی کـــه مـــا هِ جبیـن ووایـــم یاددي کړم دسترګو په تور کـــــه درته شیرین ووایــم څه د میني حقیقت په کي هم دادي د چا مینه کی په دار باندې ختل دی تا څومره ځورولی یم تر څومې ځوروې لا ما مرګ ته پریږده زما د ژوندون غمه مرمه ځمه