زړه دی تنک وو که د حل کېدو وي اندېښنې ته اړتیا نشته او که د حل لاره یې نه وي نو بیا اندېښنه هېڅ مانا نلري پخوا به د ملګرتیا لپاره، یوازې دوه ګوتې سره یو ځای کول کافي وو… نن که څه هم خلک یو بل ته غاړې ورکوي، خو زړونه یې له ریا او منافقت ډک دي. د اوښکو ډنډ د زړه دننه جوړ کم او داسې ووایم په وچه مرۍ نور به له ستړو هیلو لاس واخلمه نور به له ستړو هیلو لاس واخلمه!