زه یی لوګی شم ارمان به وکړي وخت به تېروي بیا به وطن را پسې ګورې نه به یمه د بیلتانه زور مې لیدلی که دي رضا کړم بیا دي نه خفه کومه زړګی می یو وو چی تا یوړه ګلاب خو ندی چی به بیا سپړی ګلونه خلک کور وګوري لور ورکړي ادکې! زه دې په لېوانو ماته کړمه په غم كی ستانه كمه نه یم لیونۍ نه یم چی به كلی خبرومه