ستا یادونه زما به کور د دادا وران کړې بیا به دي دا سترګې بدلي وي مئېنه چي دا پاتي عمر سم راباندي تیر شي یوه بی غمه زړه په څو دی دوکانداره ما د دراړو سترګو توره سلګۍوهم په زوره زوره تا پسې راغلمه د کوره د پاک الله کارونه ګوره ته یي ښایسته کړې زه یي مین درباندي کرمه کرکه مکوه انسان یم کبرجنه ستا نه ښه ځواني لرم خو غريبې ده ټکری می نښه دپښتو ده که سر مې ځي ټکری به نه لري کومه