تشبیه له ګلابو سره لکه ساحل د سمندر څپو ته مه پرېؤځه ځان سمندر کړه چې سيندو نه دې لمن ته راشي نه بغیر نور هرڅه دلیت کیږ ی دلته د ټپو چنل دی نه د نورو غزلونو یا بل څه الله دې تا په چا مين کړي چې په تن روغ یې زړه دې پټ کوي دردونه دا می ارمان دا می حسرت مدام په زړۀ کښی اوسي چې دَ جانان کلي کښې چرته یوه شپه وکړمه تۀ چرته اوسي چرته ګرځي زما خوږه اشنا راشه چې نن درته دَ ستړي ژوند قیصه وکړمه که تۀ مې خپل شولي زما شوي نو بیا واوره اشنا زه بــه دَ زړۀ د غوښو تاله صدقه وکړمه