په سفر تلیلی دي په جنازه کی مې شریک شه چی د لحد مړې پیغور نراکوینه ده لیونو سترګو خاوندی لیونی سترګی دی په ما اور لګوینه بيا دې جانانه سترګې سرې دي د کور ظالمو درته څه ويلي دينه کله خفه کله خوشال شو جوړه لیونی چي پیدا سوی ژوند پر جهان دی ژوندون یا ګټه او یا تاوان دی چي نه یې ګټه نه زیان رسیږي کاڼی د غره دی کله انسان دی.