بیخی نه ومه بیابه وژاړی یوه ورځ چا له ملا نصر الدین وپوښتل: «ملا صیب، ته تل بوخت او ستړی یې، ولې دومر ه زمت باسې ملا صیب موسک شو اوویې ویل: «یو وخت ژوند دومره را تنګ کړم چې د خپلوانو مرستې ته مې اړتیا شوه، خو د حیرانۍ ځای وو… هر یو دومره مصروف و، لکه زه چې اوس ی