ج نګ د ټوپک یو وخت و چې ژوند دومره خوږ، بډای او له خوشالیو ډک و لکه یو ښکلی خوب. دا خوږوالی، دا ښکلا، لا هم ستا په زړه کې ژوندی ده؛ یوازې لږ ژور وګوره ، بیا به یې ومومې. ویل یې د صبر میوه خوږه وي؛ ما وېل دومره هم صبره مکوه چې میوه درنه خوړینه چې شمې وژني هغه پېژني هر کس تسنیمه چې زړونه وژني د هغې هوا نه څوک خبر دي حقیقت دا دی چې، ژوند د ډیرې کمې فیصدۍ په امکان روان دی او زه غواړم خپلو هیلو ته سل فیصده ورسېږم.