راسه په زړه می لاس راکښیږده چي پیدا سوی ژون د پر جهان دی ژوندون یا ګټه او یا تاوان دی چي نه یې ګټه نه زیان رسیږي کاڼی د غره دی کله انسان دی. که نور ملکونه ک ه ګاونډیان دي دې لېونتوب ته ټ وله حیران دي دا « صرف میر» دي لېوني کړي که مُلایان دي که یې چړیان دي جهان ته ګورم چي په هوا دی پښتون لا وږی غم ته تنها دی زرکاله کیږي پر بندو لارو سرګردان ګرځي لا خامتما دی