خفه رانه هیس مه شی اسراره! څو پورې به ناست يمه ويښ زۀ خو د شپې پۀ اوږدېدو خفه يم په جوماتونو دې خطا کړم د میکدې دیوال ته خاورې خرڅومه دومره خاموشي میسج کې مه لیکه ځان باندې ګمان م ې د کاڼه راځي مه وایه چې ستړی یې ویده شه ته خوب له تانه مخک ې ماته نه راځي