ستا بیلتون په زړګی وړم مینه دې دومره لیونی کرم په زیارتون اوس لمنه ګرځومه جـانـانـه څـنـګـ ه دی زه هـیـر کـړم زه خـو ده زړه پـوری ګـنـډلی ګـرځـومـه ځان يې زړو جامو کې جوړ کړو لکه په وران کلي کې باغ د ګلو وينه پښتنې خو حور ي ندي ای عالمه پښتنې خو شهز ادګیانې د جنت دې