غمجن حالت ماته د بل چا صفت مکړه بغیر له تا مې ټولي خویندې دي مئېنه پر زړه دې څه دی راته وایه خمارو سترګو دې ګیلې راوړي دینه. بیا به د یار کلي ته نه ځم په خندا لاړشم په ژ ړا بیرته راځمه ځنې کیسې پۀ خـــاموشئ ځنې پۀ شور سمیږي شعور پۀ کار دې“ خو اکثر کیسې پۀ زور سمیږي د عـــاجزانو سره ژوند پۀعـــاجزئ کې کوه خو “ د مغرور سړي غرور “ بیا پۀ غرور سمیږی۔