زړونه می ارام چې ورور دې نه وي زور دې نه وي چې مور دې نه وي کور به لوټې لوټې وینه نوم به د ګلونو د جنت، په دنیا وګټي شنه که سره ګلونه د وطن له هره ټپه شي زړونه می ارام ورو ځمبوه سترګې زړونه زړونه ور ختلي دي سل دانې را توی به د بڼو له هره رپه شي زه که غورزیږم لاس رانکړئ. ما الوتل په مات وزر زده کړي دینه. د جانان دوه ځايه ناستی وي يا د سیند غاړه يا د جګو غرو سرونه واپس لمنه ورله ونیسمه په دې امید چې یوه ورځ به چرته ورته بې واره شان ورغاړې وځم کېدی شي غېږه کښي مې کلک ونیسي