ورکه یاره دم په دم راته یادیږی ياري دې ونکړه جانانه هسې دې زه کلي کې ټيټې سترګې کړمه ورځه، ورځه تر غرونو واوړه موږ د کم اصلو خلکو نۀ کړو ارمانونه اندیښنو جګ غرونه اوبه کړل سلام دې ماته وي په پښو ولاړه یمه بیا چې راځمه ژوند به تېر وي ورکه یاره دم په دم راته یادیږی څوک به مې هېر وي چا به زه هېر کړی يمه د پشکال د ګرمۍ زور دی زلفې د ټولې کړه چې نهٔ دې تنګوینه