بی له تا یم په ږړا اوښکی می سیند غوندی بهیږی بیا به د سیند د غاړی نه کووم سیلونه جدايي مه راولې خدایه ما جدايي لیدلی نده مړ به سمه په غریبی به دی پرینږدم په بی ننګی به درنه واخلمه لاسونه غم دی زما پر زړه انبار دی په شل کلنه ځوانی ډک ده غمه یمه په ما دې مرګ راپوري ندی سترګي دی واړوه سوری سوری دې کړمه د لیونۍ د خولې خبرې ته به د بل شې ما ب ه هیره کړې مئېنه رنګ به مې ولې نه زيريږي په ما يې کړي په زعفرانو تعویذونه