یادیږی می روضه پلار د زړو رتيا او مین ې یو بې ساری مثال تا سره ناست ومه خ و ته نه وې څنکه چې وې هغس ې ښه نه وې لکه د لمر واړن ګې را وختلې خو مازدیګر مې چ ې کاته نه وې ویل یې زه په صداقت چلیږم خو دا خبرې یې له زړه نه وې زه ستا د تېر ژوند لپاره کفاره نه ورکوم، او نه ستا د پټو ز خمونو درمان یم. که غيرت دې اوس راپاڅېدلی وي، نو ځان ته ووايه: “ولې تا د محبت په نامه خلک وس وزول، او بيا دې ګ يله هم له هغوی