ربه مه یی ورانوه که مزدور شوې، حوصله به زده کړې. که غریب شوې، خلک به وپېژنې. که ناروغ شوې، د روغ صحت قدر به وپیژنې. که دوکه دې وخوړه ، هوښیار به شې. که ولوېدې، د پورته کېدو احساس به درته پیدا شي. که مسؤل شوې، د پلار قدر به درمالوم شي. که خلکو پرېښودې، اخر به د ځانته پاتې کېدو هنر تر لاسه