كلمات ورکه یاره ستا غمونه

ورکه یاره ستا غمونه
واوښتل.
لهٔ مفتون وطن، کور ا
و کلی پاتې و. دا د
رد یې پهٔ زړهٔ ک
ې و، ګرځا
وهٔ یې. ډک ز
ړهٔ یې د پردي دیا
ر رڼا ته تشاوهٔ. د کلي حجر
و ته م..جاهدین راتلل، د
هٔ بهٔ چې کله لیدل، خوند یې
ورکاوهٔ. یوه ورځ یې د
دوی پهٔ بنډار کې ترانې واو
رېدې، لکه د خپل زړهٔ
د درد غوندې یو شی یې
چې پیدا کړی وي. ف
کر یې ور واوښت
، ترانې ښې پرې لګېدې،
ځکه د خپل فکر خبره یې
پکې لیده، او د زړهٔ د چی
غې ازانګه یې پکې اور
ېده. هملته یې ښوونځی هم
وایهٔ، لیکل او لوستل یې چ
ې زده کړل، پخپل
ه یې ګډ وډ توري پهٔ دې امید
سره قطارول چې د ز
ړهٔ خبره ترې سازه
کړي. اول ځل یې د بسم
الله پهٔ فضیلت، پ
هٔ نظم کې خبرې ولیکلې.
ورو، ورو یې خپله خبره ج
وړوله. د خپل هجران ستړیا یې، پهٔ
شعر کې دمه واخیسته