كلمات و ورځ به زما اعلان هم واوری
و ورځ به زما اعلان هم واوری
زمانې ستا د اورب
ل پهٔ ول کې ګل یم
پهٔ ورو، ورو را مړاوی
کېږمه را لوېږم
مینتوب خو د دېو
ال پهٔ سر مزل دی
هر قدم سره یرېږمه را لوېږم
عشقه ورک شه مړه
زهٔ خو دې ماشوم کړم
ډک محفل
کې ویدهٔ کېږمه را لوېږم
خو… مفتون د غرونو شو.
دی د حالاتو مجبو
رۍ هلته بوت، پهٔ ګوتو ک
ې یې شاعرانه نغم
ې ویدې وې، چې د یو ناز
ښوې. نغمې پهٔ داسې درانهٔ
غږ بدلې شوې چې
لهٔ وهمه یې د غر
هٔ زړهٔ درزېدهٔ. لکه د د
هٔ د ژ
وند لوړې ژورې، غر
هم
داسې و. ګرځېدهٔ بهٔ. کل
ه، کله بهٔ یې د څېړۍ پهٔ
اغزو پاڼو د کوم ګلابي خیا
ل څهره جوړوله. تیږه بهٔ یې سر ت
ه ایښې وه، اسمان ته
بهٔ یې کتل، د یوې ورکې
دنیا پهٔ سفر کې بهٔ ورک و.