دواړ ګنا د ژمي هغه ماښام مې لا هم یاد دی، چې زما لاسونه یې لاسو کې ونیول او ویې ویل: ستا لاسونه ډېر ګرم دي او دا د وفاداره خلکو نښه ده. څومره ډېر درباندې مړه شول لا ژوندی یې ته رک روغ یې، مونږ دې خاورې کړو وطنه دواړ ګنا خدای قسم ټول پرهرونه مې ارام شول له خوږو کتو دې زر وارې مننه دواړ ګنا دا غرور به دې زوال شي قبرجنه لږ کوي سړی د جوړ ناجوړ پوښتنه دواړ ګنا په وړو وړو خبرو مرور وې لږ زړه لوی ساته صمیمه ګیله منه