یو ورځ به زما اعلان هم واوری اوبه د هر ګودر خوږې دې جانانه ستا لپاره کوز ګودر ته ځمه جانانه مخ دی دومره سپین دی د کندهاری روپو په شان رڼا کوینه پیغور مې خپل لالي ته ورکړ د لالي کور راته دوزخ شو په ما یې بله بنه وکړه غرقه شومه چې د حسن مثال نه لري جهان کې له ښايست نه پوره پيغلې پښتنې دي زلفی می ټینګی لاس کی نیسه د بد نصیبو یاری تل ده لاسه ځینه ته خانده خانده ستا مزې دي ما دې ازل برخې سپېرې راغلي دينه په تا مې غم کله پیرزو ده بی غمه یاره ښیرې خپل ځانته کومه