نړیدلی می ده زړه تا سره ناست ومه خو ته نه وې څنکه چې وې هغ سې ښه نه وې لکه د لمر واړن ګې را وختلې خو مازدیګر مې چ ې کاته نه وې ویل یې زه پ ه صداقت چلیږم خو دا خبرې یې له زړه نه وې که غيرت دې اوس راپاڅېدلی وي، نو ځان ته ووايه: “ولې تا د محبت په نامه خلک وسوزول، او بيا دې ګيله هم له هغوی وکړه