یاری دی کړم ته زما د یو ازیتوب درد هېڅکله نشې درک کولی. تا له ماښامونو وروسته، زما حال نه دی لیدلی که چېرې، ژوند د خوښیو په ډالیو ونازولې.. نو هغه خلک مه هېروه، چې د ژوند د کړاؤنو پ ر مهال دې ت ر څنګ ولاړ وو زه په خپلې وفادا رۍ نه نازېږم، خو په دې باوري یم چې: له ما روسته به ته، ما غوندې بل شخ ص پیدا نه کړې