كلمات نه صبریږی مات زړګی
نه صبریږی مات زړګی
کله، کله بهٔ یې د قم
ر پهٔ سر ولاړو اوبو کې
خپلې وچې س
ترګې لیدې. کله، کله
بهٔ یې چې د غرهٔ پر
لمنو کې کوم ګل تر نظر ت
ېر شو، پهٔ خپلو سپېرو
څڼو کې ی
ې د ټومبلو ار
مان نه و.
پهٔ چاودو ګوتو
کې بهٔ یې را
واخیست، زړهٔ کې
شاعر بهٔ یې را
ویښ شو، ویل بهٔ ی
چرته چې م
ړاوی ګلاب وګورمه
ستا خوبولې
سترګې زړهٔ ته را شي
کهٔ تا اور بل کې ای
ښی ګل د کلي د ګودر
زهٔ هم پهٔ پښه کې ساتم
مات اغزی لکه بنګړی
دهٔ بهٔ چې کومه تما
شه لیده، کوم درد بهٔ ی
ې زړهٔ ته رسېدهٔ، او کومه
خاطره بهٔ پرې تېرېده،
شعر کوله بهٔ یې او بیا ب
هٔ یې د همدې شریک سفر ملګ
رو ته ویله. دوی ټ
ولو یو ځور، پهٔ دنګو غ
رونو خېژولي وو. د دوی ټولو همدا خبره وه چې: