استازه کړم مننه دومره ډېر زیات شي خپګان کله، کله چې پهٔ ما تنګ شي جهان کله، کله مدام سمسور نهٔ وي ګلزار د ژوندون ور ته را درومي خزان کله، کله ور سره للمه شي د زړهٔ زرغونه ښهٔ وي د اوښکو یاران کله کله افسوس چې وړاندې وای وروستیه عقله کومه دغه ارمان، کله، کله ښار مې خوښ نه دی وا ړهٔ پکې ورکېږي کلیوال لکه ړاندهٔ پکې ورکېږي دا خواږهٔ یار ان دې خدا ی مالداره نه کا چې مالداره شي خواږ هٔ پکې ورکېږي