غموخوړلې ېم بیخې دجوړېدلونه زړه راته وایي ته په ژوند څه کوې ستا نه خو هغه خل کو لاس واخیستهٔ تا چې په کومو خلکو ملا تړله ستا نه د هر سړي مطلب پوره شو اوس تاته څوک هم ضرورت نه لري اوس تا سره څوک محبت نه لري یوه ورځ چا له ملا نصرالدین وپوښتل: «ملا صیب، ته تل بوخت او ستړی یې، ولې دومره ز حمت باسې» ملا صیب موسک شو او ویې ویل: «یو وخت ژوند دومره را تنګ کړم چې د خپلوانو مرست ې ته مې اړتیا شوه، خو د حیرانۍ ځای وو… هر یو دومره مصروف و، لکه زه چې اوس یم