په تورو غرونو کی په غم كی ستانه كمه نه یم لیونۍ نه یم چی به كلی خبرومه خلک کور وګور ي لور ورکړي ادکې! زه دې په لېوانو ماته کړمه زړګی می یو و و چی تا یوړه ګلاب خو ندی چی به بیا سپړی ګلونه د بیلتانه زور مې لیدلی که دي رضا کړم بیا دي نه خفه کومه ارمان به وکړي وخت به تېروي بیا به وطن را پسې ګورې نه به یمه